Reactie op ingezonden brief in de IS

In de November editie van het tijdschrift Internationale Samenwerking stond een ingezonden brief van de heer Ton de Wit, als reactie op het artikel over Chakana dat in de September editie was geplaatst.

Aangezien de reactie bol stond van onjuistheden, op basis waarvan de heer De Wit allerlei kritiekpunten wist te formuleren ten koste van het werk van Chakana, achten we het nodig om te reageren.

Voor lezers van deze website zal onze reactie weinig verrassends te melden hebben, maar blijkbaar wel voor de heer De Wit. Omdat de deadline voor de December editie van de IS net was verstreken, doen we dit even zo.

Allereerst de ingezonden brief van Ton de Wit. Daaronder volgt onze reactie.

Passie voor Aymara's: reëel en weloverwogen

In IS van november 2006 stond een opmerkelijke ingezonden brief van de heer Ton de Wit die in niet mis te verstane bewoordingen kritiek meent te moeten leveren op Hilvert Timmer en het werk van NGO Chakana in de hooglanden van Bolivia. Zijn kritische opmerkingen zijn gebaseerd op de veronderstelling dat Chakana een Nederlandse NGO is die met Nederlanders goedbedoelde projecten uitvoert in de hooglanden van Bolivia, los van Boliviaanse structuren en organisaties. Daarbij zouden de projecten niets nieuws zijn en het geld zou, kortom, beter direct kunnen worden overgemaakt naar reeds bestaande (boeren)organisaties in Bolivia.

Deze reactie is merkwaardig omdat de heer De Wit het nodig acht om met zijn vinger te wijzen naar Chakana, Timmer en IS, terwijl hij daarmee vooral pijnlijk duidelijk laat zien dat hijzelf zijn huiswerk niet goed heeft gedaan: NGO Chakana heeft namelijk in Bolivia een eigen rechtsvorm als NGO, heeft enkel Boliviaanse betaalde medewerkers en werkt in Bolivia nauw samen met de overheid, diverse organisaties, bedrijven en universiteiten. Het is daarmee diep ingebed in de Boliviaanse ontwikkelingsstructuren en -beleid van het land.

Chakana werkt dus met en vanuit Boliviaanse kennis, aangevuld met Nederlandse expertise. Door een combinatie van wetenschappelijk onderzoek en lokale (ontwikkelings)kennis komen de interventiestrategieën van Chakana zeer weloverwogen tot stand, en worden de projecten ontwikkeld op basis van een fundamenteel respect voor de lokale kennis en cultuur. Er wordt daarbij kennis gedeeld met organisaties en bevolking op elk niveau. Juist door deze cross-combinaties kan Chakana nauw samenwerken met de lokale traditionele bevolking en toch efficiënt, duurzaam en kostenbeheersend werken. Dat kunnen de meeste andere (boeren)organisaties in Bolivia (nog) niet waarmaken, wat de heer De Wit ook mag suggereren.

Chakana is geen hobby, maar een serieuze organisatie met deskundige vrijwilligers. Misschien brengen woorden als 'young professionals' en 'samenwerking met het Nederlandse bedrijfsleven' de heer De Wit wat van zijn stuk, omdat dit nieuwerwetse, meer bedrijfsmatige vormen zijn van ontwikkelingssamenwerking die pas na zijn (overigens moeilijk verlopen) SNV-periode in de sector zijn geïntroduceerd. Omdat het uitvoerende werk echter wordt gedaan in het doelland zelf, door lokale mensen aangevraagd, uitgevoerd en gecoördineerd op basis van gelijkheid, is het de heer De Wit aan te raden over voornoemde termen heen te stappen en dán vast te stellen of zijn kritiek werkelijk nog hout snijdt. Maar laat hij zich wel eerst grondig terzake informeren, - en dan niet slechts op basis van de informatie uit het artikel, maar bijvoorbeeld door raadpleging van de website van Chakana. Had hij dit vóóraf gedaan dan was zijn hele brief en daarmee ook deze reactie waarschijnlijk niet nodig geweest.

Hilvert Timmer, NGO Chakana, Amsterdam/La Paz